سیستم‌های پیچیده اجتماعی تعداد زیادی از مسائل دارای طبیعت تركیباتی را پیش روی ما قرار می‌دهند . مسیر كامیونهای حمل‌ونقل باید تعیین شود ، انبارها یا نقاط فروش محصولات باید جایابی شوند ، شبكه‌های ارتباطی باید طراحی شوند ، كانتینرها باید بارگیری شوند ، رابط‌های رادیویی می‌بایست دارای فركانس مناسب باشند ، مواد اولیه چوب ، فلز ، شیشه و چرم باید به اندازه‌های لازم بریده شوند ؛ از این دست مسائل بی‌شمارند . تئوری پیچیدگی به ما می گوید كه مسائل تركیباتی اغلب پلی‌نومیال(Polynomial) نیستند . این مسائل در اندازه‌های كاربردی و عملی خود به قدری بزرگ هستند كه نمی‌توان جواب بهینه آنها را در مدت زمان قابل پذیرش به دست آورد . با این وجود ، این مسائل باید حل شوند و بنابراین چاره‌ای نیست كه به جوابهای زیر بهینه بسنده نمود ؛ به گونه‌ای كه دارای كیفیت قابل پذیرش بوده و در مدت زمان قابل پذیرش به دست آیند .

چندین رویكرد برای طراحی جوابهای با كیفیت قابل پذیرش تحت محدودیت زمانی قابل پذیرش پیشنهاد شده است . الگوریتم‌هایی هستند كه می‌توانند یافتن جوابهای خوب در فاصله مشخصی از جواب بهینه را تضمین كنند كه به آنها الگوریتم‌های تقریبی می‌گویند . الگوریتم‌های دیگری هستند كه تضمین می‌دهند با احتمال بالا جواب نزدیك بهینه تولید كنند كه به آنها الگوریتم‌های احتمالی گفته می‌شود . جدای از این دو دسته ، می‌توان الگوریتم‌هایی را پذیرفت كه هیچ تضمینی در ارائه جواب ندارند اما بر اساس شواهد و سوابق نتایج آنها ، به طور متوسط بهترین تقابل كیفیت و زمان حل برای مسئله مورد بررسی را به همراه داشته‌اند ؛ به این الگوریتم‌ها، الگوریتم‌های هیوریستیك گفته می‌شود .

در گام آتی هیوریستیكها را تعریف خواهیم نمود ...

پیغام بگذارید                                                                                                            لینک ثابت